’Sawa’ to szczególne słowo / imię dla mnie, często się przewijało przez moje życie. Zanim wyjechałem na studia do Warszawy, mieszkałem na osiedlu między Lenina a Warszawską i często używało się tej metafory Warsa i Sawy, jako ludzi sobie przeznaczonych. Jako parę. Miałem bliskiego kolegę Sawickiego w podstawówce, który zachorował na zapalenie opon mózgowych i przyleciał po niego helikopter. To było wielkie wydarzenie wśród dzieci na osiedlu. Prawie jak ucieczka jednego ojca po rurze od odkurzacza z balkonu po wybuchu Stanu Wojennego. Spotkałem po studiach tego kolegę, wydobrzał i zajmował się terapią tańcem. W Białymstoku na pizzę chodziło się właśnie do Savony, bo w samym centrum, niedrogo i duża porcja jej była. Jeden z najstarszych lokali, który przetrwał wyścig upadłości i nawet otworzył filie. Jak wróciłem z Warszawy do Białegostoku pod koniec 2002 roku zniszczony i obciążony, każdego następnego lata poznawałem kolejnych Sawickich, fotografa co robił mi sesję do agencji aktorskich na przykład, albo nocnego ochroniarza Pałacu Branickich, tzw Wersalu Północy, partnera do szachów tam. Dzięki jednej Sawickiej wróciłem do Warszawy i zacząłem pracować w telewizji. Dzięki drugiej zacząłem się uczyć montować. Wybitny Akira Kurosawa stał się jednym z ulubionych reżyserów filmowych. Zawsze ta ’-Sawa-’ się jakoś przewijała w komentarzach po drodze i krokach milowych, że tak powiem. Wspominając teraz poznane kobiety, widzę, że wszystkie mnie jakoś prowadziły do jednej.